Szanowni Państwo,

dziękując za liczne zapytania i listy mailowe do mnie uprzejmie informuję, iż nie zajmuję się podawaniem ogólnych informacji związanych z pobytem w Wiedniu. Najważniejsze znajdziecie Państwo w języku polskim TUTAJ

Proszę o wyrozumiałość, ale bliższych informacji co do pobytu w mieście i zwiedzania udzielam tylko i wyłącznie w związku z zamówioną już u mnie usługą.

Nie leży też absolutnie w mojej gestii wyszukiwanie najtańszych noclegów, czy ich rezerwacja.

Zanim Państwo zdecydują się na zwiedzanie Wiednia ze mną, proszę najpierw zapoznać się z orientacyjnym cennikiem, który znajdziecie na mojej stronie TUTAJ

Dopiero w wypadku, gdy podana cena Wam odpowiada proszę o kontakt. Chętnie odpowiem na związane z tym pytania czy sugestie.

Uprzejmie proszę mieć na uwadze, iż już w momencie Waszego zapytania o termin zwiedzania ów termin dla Państwa – wstępnie i niezobowiązująco dla Was – rezerwuję, to dla mnie oczywiste. Następnie, w momencie gdy Państwo decydują się na moje usługi,omawiamy szczegóły, czyli czas i miejsce spotkania, program zwiedzania itd. Po potwierdzeniu z Państwa strony, że wszystko będzie tak, jak sobie życzycie, Wasze zlecenie staje się dla mnie zobowiązujące.

Stąd gorąca prośba: jeśli Państwo jednak nie skorzystacie z moich usług, bardzo proszę dać mi krótko znać, wiadomość typu „dziękujemy, jednak nie” w zupełności wystarczy. Krótka, konkretna; Państwu zabierze kilka sekund, a mnie bardzo ułatwi dysponowanie terminami zleceń. Brak jakiejkolwiek reakcji z Państwa strony szalenie utrudnia pracę, gdyż nie  mogę zgadywać przyczyny takiego milczenia, no i blokuje mi niepotrzebnie termin, który mogłabym otworzyć dla innych gości. Zwracam też uwagę na rubrykę "Warunki transakcji" u dołu mojej strony.

Spacery, które tutaj proponuję, to pewien standard; chętnie opracuję program zwiedzania według Waszych życzeń i oczekiwań. Pasjonatka sztuki, zwłaszcza dawnej, z przyjemnością oprowadzam w takich muzeach jak Muzeum Historii Sztuki, Albertyna, Muzeum Leopoldów (Leopold Museum) czy w Galerii Narodowej w Belwederze. Wówczas ustalam z moimi gośćmi cenę specjalną.

Dziękuję za przeczytanie do końca i cieszę się na wspólne zwiedzanie – ze mną na pewno zobaczycie więcej.

Barbara Synoracki

P.S. Z góry dziękuję za wszelkie uwagi, te miłe wpisujemy do Księgi Gości; ewentualnie mniej miłe proszę w prywatnym mailu do mnie. Wszystkie traktuję serio i z uwagą.

Nazywam się Barbara Synoracki, jestem licencjonowaną przewodniczką po Wiedniu, mieście, w którym mieszkam od ponad 30 lat. Oprowadzam w językach polskim i niemieckim, zarówno grupy jak i podróżujących indywidualnie.

Historia Austrii, Wiednia, zabytki tego miasta oraz sztuka i jej historia to moje pasje, które mam szczęście realizować zawodowo.

Z równą pasją zanurzam się też w naszą wspólną, polsko-austriacką historię i polskie ślady w Wiedniu, których jest tu niemało, które ciągle odkrywam na nowo i które chętnie pokazuję moim gościom.

Odpoczywam zaś najchętniej wśród przyrody, która pomaga mi w dwójnasób: oprócz wytchnienia dostarcza mi inspiracji, które wykorzystuję przy malowaniu jedwabnych chust lub szali - to moja kolejna pasja i zarazem hobby.

To seria jedwabnych chust i szali, jakie maluję w wolnych chwilach. Ich motywy to liście, kwiaty i ich występujące w naturze kompozycje. Czy dzikie wino w sąsiednim ogrodzie, czy złote jesienne liście na asfalcie, albo kwiaty w czyimś oknie: nasze otoczenie, przyroda, chętnie dostarcza nam bogactwo motywów - jestem za nie wdzięczna. Stąd też nazwa dla mojej pasji.

Nie jest moją ambicją przedstawianie liści i kwiatów 1 : 1, nie chodzi mi o ich naturalistyczne przedstawianie, ale o pokazanie kolorystycznych kompozycji, jakie tworzą i obok których przechodzimy na codzień. Lubię zatrzymać się na chwilę, gdy to dostrzegę i zarejestrować ową naturalną kompozycję barw i kształtów na zdjęciu, aby później wykorzystać ją, malując szale. Jak np. jesienne liście na asfalcie,

na zdjęciu po lewej.

Maluję bez użycia jakichkolwiek szablonów, pędzlem na jedwabiu, przy użyciu odpowiednich farb i materiałów. Sama przycinam jedwab, sama najpierw fastryguję, potem zaś szyję gotowe już szale. Każdy z nich jest unikatem, nigdy nie maluję dwóch takich samych, jedynie motyw może się powtarzać. Moim ulubionym są jesienne liście, które choć kojarzą się z przemijaniem są w swych barwach jednak piękne i optymistyczne.

Czasami maluję na prośbę przyjaciółki czy znajomych; wówczas chodzi o prezent dla kogoś. Zamawiający ma często raczej mgliste wyobrażenie o tym, „ co to ma być”. Pytam wówczas o ulubione kolory, wtedy jest łatwiej. Ostatnio usłyszałam, po małym namyśle: no wiesz, dużo niebieskiego. I najlepiej kwiaty, on/ona bardzo lubi kwiaty...

A więc błękit, w jakiejkolwiek formie. Do tego zieleń w kilku odcieniach, tu i tam parę jaśniejszych refleksów. Sporo, bo do 20 kolorów czyli słoiczków z farbami. Taka ilość daje mi sporą swobodę malowania, żeby nie były nudno i nie powtarzać się na zasadzie szablonu. Nakładane na jedwab farby i formy zaczynają wkrótce żyć własnym życiem; tylko ogólnie wiem, jak całość będzie mogła wyglądać. Często wynik mnie samą zaskakuje, na szczęście nigdy nie nieprzyjemnie...

Malowanie na jedwabiu nie jest łatwe. Trochę na zasadzie akwareli, a to dość trudna technika, wymagająca dużej wprawy. Maluję od kilku lat i ciągle odkrywam i z bijącym sercem wypróbowuję nowe możliwości. Poprawki są – o ile w ogóle – możliwe w bardzo ograniczonym zakresie.

Często jestem pytana, jak wiele czasu spędzam przy malowaniu, czy w ogóle o nakład, jaki wkładam w te prace. Trudno mi odpowiedzieć, zresztą te pytania nieco mnie dziwią; to przecież hobby, przyjemność, pasja, czyli coś niewymiernego; chętnie poświęcam na to niemal wszystkie moje wolne godziny.

Podobnie jest z oprowadzaniami: w wielu wypadkach muszę się trzymać granic, nie zawsze mi się to udaje, bo przecież tyle jest do opowiedzenia, czy w muzeum, czy na spacerze w mieście... Za każdym razem przygotowuję sobie koncept, ale już wkrótce zaczyna on żyć własnym życiem, limity czasowe szybko zostają zapomniane - i dopiero na końcu widzę w oczach moich gości, że czas spędzony ze mną im się nie dłużył. To zawsze podniecający ale i najczęściej piękny moment: oprowadzać po mieście to przecież malować słowami; przy tym powstaje coś, co można ze sobą zabrać i nosić: wspomnienie z Wiednia, miękkie i kolorowe jak jedwabny szal...